ನನ್ನೂರು ಅಲ್ಲಿದೆ, ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತಿದೆ

ನನ್ನೂರು ಅಲ್ಲಿದೆ
ಕಣ್ಣು ಹರಿಯುವಷ್ಟು ಕಡಲು
ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಚಾಚಿದ ಮರಗಳು
ಭೂಮಿ ಕಾಣದಷ್ಟು ಹಚ್ಚ ಹಸಿರು
ದಾಹ ಬಾರದಷ್ಟು ನೀರಿನ ಒಡಲು
ಕನಸಿಗೂ ಎಲ್ಲೆ ಸಿಗದಂತಿತ್ತು ನನ್ನ ಊರು
ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪ, ತಾತ, ಅಜ್ಜಿಯ ಪ್ರೀತಿಗೆ
ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿಯ ತುಂಟ ಜಗಳಕೆ
ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೋಡೆಯ ಸೂರು
ಅದರೊಳಗೆ ದುಂಬಿ ಯಂತೆ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದೆ ನಾನು
ಬಲು ಚೆಂದ ಆ ನನ್ನ ಊರು

ಇದೋ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ ಕಾಯಕವ ಅರಸಿ
ಜೀವದ ಚಲನೆ ಇಲ್ಲದ ಕಾಂಕ್ರೀಟಿನ ಕಾಡಿಗೆ!
ಎದ್ದು ಬಂದೆ, ಬಂದು ಹೋದೆ, ಹೋಗಿ ಮಲಗಿ
ಜಡ ಹೊಡೆದಿರುವ ಯಂತ್ರದ ಭಾಗವಾಗಿಹೋದೆ!
ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲದ ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸಿಲುಕಿ
ನರಳಿ ಅಳುತಿರುವ ಮನದ ರೋಧನವೇ ನನ್ನ ಸಂಗೀತ!
ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರಲ್ಲಿ ಸುವಿಯುವುದ ಕಾಂಚಾಣದ ಅಡುಗೆ
ಬಯಸಿದಾಗ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ!
ಹತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಸಮನಾಗಿಹೊಗಿದೆ ನನ್ನ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯ ತೂಕ
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅನ್ನಿಸುವುದೂ ಉಂಟು- ಇದೆಲ್ಲಾ ಬೇಕಾ?
ಆಸೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನೆಡೆಯುತಿರುವ ದಾರಿ ಇದು
ಇದು ಅನಿವಾರ್ಯ!

ಮರುಭೂಮಿಯಲಿ ಕೊಂಚ ನೀರು ಸಿಕ್ಕಂತೆ ಸಿಕ್ಕಿದರು
ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದ ದೋಸ್ತಿಗಳು
ಸುಖ, ದುಃಖ, ನೋವು ನಲಿವು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಹಂಚಿ ಉಂಡರು;
ಇಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಹರಿಯುವಷ್ಟು ಕಡಲಿಲ್ಲಾ
ಇಲ್ಲಿ ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಚಾಚಿದ ಮರಗಳಿಲ್ಲಾ
ಇಲ್ಲಿ ದಾಹ ಬಾರದಷ್ಟು ನೀರಿನ ಒಡಲಿಲ್ಲಾ
ಪ್ರೀತಿಯ ಗೋಡೆಯ ಸೂರಿಲ್ಲಾ
ಆದರೆ, ಆ ನನ್ನ ಕಡಲು, ಆ ನನ್ನ ಮರಗಳು,
ಆ ನನ್ನ ನೀರಿನ ಒಡಲು, ಆ ನನ್ನ ಸೂರು
ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಈ ಜೀವದ ದೊಸ್ತಿಗಳು!
ಮರೆಯಲಾರೆ ನಾ ಅವರನ್ನು ಮರೆಯಲಾರೆ
….
ಆದರೂ…
ನನ್ನೂರು ಅಲ್ಲಿದೆ ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತಿದೆ.

ವಿಶ್ವಕಿರ್ತಿ ಎಸ್
ವಿಶ್ವ ಪರಿಸರ ದಿನದ ವಿಶೇಷ (ಜುನ್ ೫, ೨೦೧೬)
[ದೂರದಿಂದ ಬಂದು ಸಿಲಿಕಾನ್ ಸಿಟಿ ಎಂಬ ಬಿರುದು ಪಡೆದ  ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದ ಪದ್ಯ]